بلكه در اسلام روى آن تاكيد شده است ، منظور اكثريتى است كه در غالب جوامع بشرى عادت به تزيين افراطى دارند گويى در ميان زينت به وجود مىآيند و پرورش مىيابند . و نيز بدون شك در ميان زنان افرادى پيدا مىشوند كه از نظر قدرت منطق و بيان بسيار قوى هستند ، ولى نمىتوان انكار كرد كه اكثريت آنها به خاطر شرم و حيا در مقايسه با مردان به هنگام بحث و مخاصمه و جدال قدرت كمترى دارند . هدف بيان اين حقيقت است كه چگونه شما دختران را فرزند خدا مىپنداريد و پسران را از آن خود مىشمريد ؟ ! در آخرين آيه مورد بحث مطلب را با صراحت بيشترى مطرح كرده ، مىفرمايد : « آنها فرشتگان را كه بندگان خدايند مؤنث پنداشتند » ( و دختران خدا معرفى كردند ) ( * ( وَجَعَلُوا الْمَلائِكَةَ الَّذِينَ هُمْ عِبادُ الرَّحْمنِ إِناثاً ) * ) . آرى آنها بندگان خدا هستند ، سر بر فرمان او دارند ، و تسليم اراده اويند ، چنان كه در آيه 26 و 27 سوره « حج » نيز آمده است : بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ لا يَسْبِقُونَه بِالْقَوْلِ وَهُمْ بِأَمْرِه يَعْمَلُونَ : « آنها بندگان شايسته خدا هستند كه هرگز در سخن بر او پيشى نمىگيرند و همواره به فرمان او عمل مىكنند » . تعبير به « عباد » در واقع جواب پندار آنها است ، زيرا اگر مؤنث بودند بايد « عبادات » گفته شود ، ولى بايد توجه داشت كه « عباد » هم جمع مذكر است ، و هم به موجودهايى كه خارج از مذكر و مؤنث باشند مانند فرشتگان نيز اطلاق مىشود ، همانگونه كه در مورد خداوند نيز ضميرهاى مفرد مذكر به كار مىرود در حالى كه ما فوق همه اينها است . قابل توجه اينكه در اين جمله « عباد » به « الرحمن » اضافه شده ، اين